Ένα από τα πρώτα περιστατικά στην ομοιοπαθητική μου πρακτική αφορούσε μια γυναίκα άνω των 80 ετών, η οποία παρουσίαζε αιφνίδια επεισόδια έντονης ζάλης με απώλεια συνείδησης και πτώσεις. Τα επεισόδια αυτά εμφανίζονταν ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση και με την πάροδο των ετών είχαν γίνει όλο και συχνότερα.
Παρά τον πλήρη ιατρικό και νευρολογικό έλεγχο στη Θεσσαλονίκη, δεν εντοπίστηκε συγκεκριμένη οργανική αιτία πέρα από φυσιολογικές αλλοιώσεις που σχετίζονταν με την ηλικία. Η φαρμακευτική αγωγή δεν έδωσε αποτέλεσμα.
Μετά από ανεπιτυχείς ομοιοπαθητικές δοκιμές με Phosphorus και Conium, αποφάσισα να αναλάβω προσωπικά τη θεραπεία, βασιζόμενη στη βαθιά γνώση της ιδιοσυγκρασίας και της συνολικής εικόνας της ασθενούς. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο Sulphur αποδείχθηκε καθοριστικό.
Μετά τη χορήγησή του, τα επεισόδια πτώσεων σταμάτησαν. Η ασθενής δεν παρουσίασε ξανά απώλεια συνείδησης, ενώ με τον χρόνο βελτιώθηκε αισθητά η κυκλοφορία του αίματος. Παράλληλα, εξαφανίστηκε το τρέμουλο στα χέρια και υποχώρησαν οι χρόνιοι πόνοι στον δεξιό ώμο, βελτιώνοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής της.

Στο μπαλκόνι μας συνήθιζε να έρχεται ένας αδέσποτος γάτος, πολύ αδύνατος και εμφανώς εξαντλημένος. Στο πλάι του σώματός του είχε ένα μεγάλο τραύμα, περίπου 5 εκατοστά σε διάμετρο, από το οποίο έτρεχε συνεχώς πύον.
Ο γάτος ήταν ήρεμος και μου επέτρεψε χωρίς δυσκολία να του χορηγήσω ομοιοπαθητικό φάρμακο Silicea, το οποίο είχα προηγουμένως διαλύσει σε νερό.
Ήδη από την επόμενη ημέρα, η έκκριση πύου σταμάτησε εντελώς. Δύο ημέρες αργότερα, ο γάτος αφαίρεσε μόνος του με τα δόντια του το τρίχωμα γύρω από το σημείο του τραύματος. Τότε διαπίστωσα ότι από κάτω υπήρχε απολύτως καθαρό, λευκό και υγιές δέρμα — χωρίς κανένα εμφανές ίχνος πληγής ή φλεγμονής.
Το περιστατικό αυτό δείχνει πόσο αποτελεσματικά μπορεί να λειτουργήσει η ομοιοπαθητική, όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα, ενεργοποιώντας τις φυσικές δυνάμεις αυτοΐασης του οργανισμού με ήπιο και φυσικό τρόπο.

Ένας από τους πιο εύκολους αλλά και ιδιαίτερα ασυνήθιστους περιστατικά μου αφορούσε έναν έφηβο 16 ετών. Η γειτόνισσα μου τηλεφώνησε ζητώντας να εξετάσω τον γιο της, καθώς είχαν εμφανιστεί τρύπες στα νύχια του, οι οποίες σταδιακά μεγάλωναν.
Μετά την εξέταση, διαπίστωσα ότι πρόκειται για πραγματικές τρύπες στα νύχια, με ορατή την επιδερμίδα από κάτω. Συγκέντρωσα τις απαραίτητες πληροφορίες για την κατάσταση και χορήγησα ομοιοπαθητικό φάρμακο Silicea.
Ήδη μετά από 1,5–2 εβδομάδες, οι τρύπες είχαν επουλωθεί πλήρως και τα νύχια επανήλθαν σε φυσιολογική κατάσταση.

Μία μητέρα επικοινώνησε μαζί μου ζητώντας βοήθεια για την κόρη της, 10 ετών, στην οποία είχε διαγνωστεί πνευμονία με ακτινογραφία. Το παιδί είχε υψηλό πυρετό και έντονο βήχα.
Δε μπόρεσα να εξετάσω την κόρη προσωπικά, καθώς ζούσαν στις ΗΠΑ, αλλά η κοπέλα είχε ήδη ελεγχθεί στο νοσοκομείο και της είχαν χορηγηθεί αντιβιοτικά για μερικές ημέρες. Παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση της δεν βελτιωνόταν· ο βήχας παρέμενε έντονος και το παιδί φαινόταν εξαντλημένο.
Συγκέντρωσα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και, βάσει των συμπτωμάτων, χορήγησα ομοιοπαθητικό φάρμακο Arsenicum. Μετά από αυτό, η γενική κατάσταση της βελτιώθηκε σημαντικά και ο βήχας υποχώρησε αρκετά, αν και συνέχιζε σε μικρό βαθμό.
Παράλληλα εμφανίστηκε ένα ιδιαίτερο σύμπτωμα: σταματούσε να βήχει μετά από ρέψιμο. Με βάση αυτό, χορήγησα νέο ομοιοπαθητικό φάρμακο, Sanguinaria, ειδικά κατάλληλο για αυτή την περίπτωση. Μετά από αυτό, το κορίτσι ανάρρωσε γρήγορα και πλήρως.

Ένα από τα πιο απαιτητικά περιστατικά αφορούσε τον 9χρονο αδελφό της προηγούμενης κοπέλας. Το παιδί κόλλησε ιό από την αδελφή του και παρουσίασε έντονο βήχα.
Οι γονείς αρχικά δεν τον πήγαν σε γιατρό, ελπίζοντας στη βοήθεια της ομοιοπαθητικής. Παρά το ότι το παιδί φαινόταν γενικά πιο ανθεκτικό από την αδελφή του, ο συνεχής βήχας δεν υποχωρούσε, γεγονός που έκανε την κατάσταση ιδιαίτερα κουραστική για το παιδί και για μένα.
Συνήθως, σε τέτοιες οξείες καταστάσεις, οι ομοιοπαθητικοί επιλέγουν οξύ φάρμακο, βάσει των άμεσων συμπτωμάτων. Παρά δύο εβδομάδες αγωγής χωρίς αποτέλεσμα, σκέφτηκα ότι ίσως χρειάζεται χρόνιο ή συνταγματικό φάρμακο αντί για οξύ.
Με βάση πλήρη συλλογή πληροφοριών για τον οργανισμό του παιδιού, χορήγησα Medorrhinum. Η ανταπόκριση ήταν άμεση και θετική: το παιδί ανάρρωσε γρήγορα και πλήρως.

Πριν μερικά χρόνια, ο σύζυγός μου δέχτηκε τσίμπημα σφήκας στο κεφάλι, το οποίο οδήγησε σε αναφυλακτικό σοκ μέσα σε λίγα λεπτά. Ευτυχώς, τον έσωσαν σε τοπικό ιατρείο. Την περίοδο εκείνη ήμουν εκτός πόλης, και όταν γύρισα, παρατήρησα ότι η περιοχή του τσιμπήματος παρέμενε κόκκινη και πρησμένη.
Προετοίμασα δύο ομοιοπαθητικά φάρμακα, κατάλληλα για πιθανό μελλοντικό τσίμπημα, ώστε να τον προστατεύσουν και να μειώσουν τον κίνδυνο σοκ. Παράλληλα του έδωσα σαφείς οδηγίες:
Σε περίπτωση νέου τσιμπήματος, να πάρει άμεσα το πρώτο φάρμακο.
Να μεταβεί αμέσως σε ιατρείο.
Αν χρειαστεί, να πάρει το δεύτερο φάρμακο.
Μερικούς μήνες αργότερα, δέχτηκε τσίμπημα σφήκας στο χέρι. Ο σύζυγος πήρε αμέσως Apis και κατευθύνθηκε στο ιατρείο, όπου βρέθηκε ξανά με την ίδια γιατρό που τον είχε σώσει την πρώτη φορά. Η γιατρός ήθελε να ξεκινήσει αμέσως τις αντι-αλλεργικές διαδικασίες, αλλά ο σύζυγος την έπεισε να περιμένουν.
Μετά από περίπου μία ώρα παρακολούθησης, εμφανίστηκαν μόνο τοπικά συμπτώματα στο σημείο του τσιμπήματος, με ορατό πρήξιμο στο χέρι. Εκεί τελείωσε το επεισόδιο χωρίς σοβαρές συνέπειες. Η γιατρός εξέφρασε έντονη έκπληξη, καθώς τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ σπάνιες.

Ένας άνδρας 55 ετών ήρθε στο ιατρείο με κύριο παράπονο περιοδικές διακοπές της αναπνοής κατά τον ύπνο. Ο ασθενής είχε φυσιολογικό βάρος και παρατηρούσε το πρόβλημα εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά τον τελευταίο χρόνο οι διακοπές γίνονταν 10–15 φορές κάθε νύχτα.
Ο άνδρας είχε επισκεφθεί ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος του συνέστησε να διακόψει το κάπνισμα. Μετά τη συλλογή όλων των απαραίτητων πληροφοριών, χορήγησα ομοιοπαθητικό φάρμακο Sulphur. Σταδιακά, οι διακοπές της αναπνοής κατά τον ύπνο σταμάτησαν, βελτιώνοντας σημαντικά την ποιότητα του ύπνου και την καθημερινή του ευεξία.

Άνδρας 35 ετών απευθύνθηκε σε μένα με κύριο παράπονο συχνές κρίσεις πανικού. Κατά τη διάρκεια της λήψης ιστορικού έγινε σαφές ότι οι κρίσεις ξεκίνησαν λίγο μετά από τροχαίο ατύχημα, το οποίο είχε αφήσει έντονο ψυχολογικό αποτύπωμα.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις, όπου η αιτία των κρίσεων πανικού είναι ξεκάθαρη, η ομοιοπαθητική συχνά μπορεί να προσφέρει ουσιαστική υποστήριξη. Με βάση τα συμπτώματα και το ιστορικό, χορηγήθηκε ομοιοπαθητικό φάρμακο Aconitum.
Μετά τη θεραπεία, οι κρίσεις πανικού υποχώρησαν και σταμάτησαν, επιτρέποντας στον ασθενή να επανέλθει σε μια πιο ήρεμη και ισορροπημένη καθημερινότητα

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σοβαρό και απαιτητικό περιστατικό. Γυναίκα 45 ετών παρουσίαζε επί σειρά ετών επαναλαμβανόμενα επεισόδια μητρορραγίας, τα οποία μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν σχετικά εύκολα με τη βοήθεια της ομοιοπαθητικής αγωγής.
Σε ένα από τα τελευταία επεισόδια, όμως, η αιμορραγία δεν μπορούσε πλέον να ελεγχθεί. Η ασθενής έχασε μεγάλη ποσότητα αίματος και, με δυσκολία, την έπεισα να απευθυνθεί σε νοσοκομείο. Εκεί πραγματοποιήθηκε θεραπευτική απόξεση και στη συνέχεια πήρε εξιτήριο.
Μία εβδομάδα αργότερα, η μητρορραγία επανεμφανίστηκε. Πριν ακόμη μεταβεί ξανά στο νοσοκομείο, χορηγήθηκε εξατομικευμένο ομοιοπαθητικό φάρμακο Erigeron canadensis, το οποίο οδήγησε στη σταδιακή σταθεροποίηση και τελικά στη διακοπή της αιμορραγίας.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η ασθενής με ενημέρωσε ότι τα αποτελέσματα της βιοψίας οδήγησαν τους θεράποντες ιατρούς στη σύσταση για ολική υστερεκτομή με αφαίρεση και των ωοθηκών. Της εξήγησα ότι η ομοιοπαθητική αγωγή δεν είχε μόνο σταματήσει την αιμορραγία, αλλά πιθανότατα είχε συμβάλει και στη συνολική εξισορρόπηση του οργανισμού και της γυναικολογικής λειτουργίας. Της πρότεινα να περιμένει 2–3 μήνες και στη συνέχεια να επαναλάβει διαγνωστική απόξεση.

Η ασθενής ακολούθησε αυτή την προσέγγιση. Τα αποτελέσματα της επαναληπτικής απόξεσης δεν έδειξαν παθολογικά ευρήματα. Τρεις μήνες αργότερα πραγματοποιήθηκε και δεύτερη διαγνωστική απόξεση, επίσης με φυσιολογικά αποτελέσματα.
Έκτοτε έχουν περάσει περίπου οκτώ χρόνια και δεν έχει παρουσιαστεί κανένα νέο επεισόδιο μητρορραγίας. Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει τη σημασία της εξατομικευμένης ομοιοπαθητικής προσέγγισης σε σοβαρές και χρόνιες γυναικολογικές διαταραχές, πάντα σε συνεργασία με τη συμβατική ιατρική παρακολούθηση.

Κατά την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού συνεργαζόμουν με έναν διεθνή ομοιοπαθητικό οργανισμό, του οποίου οι γιατροί παρείχαν διαδικτυακή βοήθεια σε ασθενείς με Covid-19 σε όλο τον κόσμο. Εκείνη την περίοδο καταφέραμε να βοηθήσουμε πάρα πολλούς ανθρώπους, ακόμη και ασθενείς που βρίσκονταν σε σοβαρή κατάσταση ή νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία.
Μία από αυτές τις ασθενείς, μετά την ανάρρωσή της από τον κορωνοϊό, έγινε διαδικτυακή μου φίλη. Κάποιο διάστημα αργότερα άρχισε να εμφανίζει έντονες και επαναλαμβανόμενες πανικές κρίσεις.
Καθώς τη γνώριζα καλύτερα, έγινε σαφές ότι ο βασικός εκλυτικός παράγοντας των πανικών κρίσεων ήταν η έντονη ψυχολογική καταπίεση και η καταστολή των συναισθημάτων της από τον σύζυγό της. Το ιστορικό αυτό, σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα της και άλλα χαρακτηριστικά συμπτώματα, έδωσε ξεκάθαρη ομοιοπαθητική εικόνα.
Χορηγήθηκε το ομοιοπαθητικό φάρμακο Staphysagria, με πολύ καλό θεραπευτικό αποτέλεσμα. Οι πανικές κρίσεις σταδιακά μειώθηκαν και τελικά εξαφανίστηκαν, ενώ η ασθενής ανέφερε γενική βελτίωση της ψυχικής της κατάστασης και μεγαλύτερη εσωτερική ηρεμία.

Αγόρι 10 ετών προσήλθε με κύριο πρόβλημα σταφυλοκοκκική λοίμωξη του δέρματος στο πρόσωπο.
Στην περιοχή της τριχοφυΐας υπήρχαν μικρά σπυράκια, καλυμμένα με κρούστες, κάτω από τις οποίες υπήρχε υγρασία — χαρακτηριστική εικόνα ιμπετίγκου.
Δερματολόγος διέγνωσε σταφυλοκοκκική δερματική λοίμωξη και συνέστησε αγωγή με αντιβιοτικά.
Το παιδί όμως ήταν παλιός και σταθερός ασθενής μου, και όλα τα προηγούμενα προβλήματα υγείας του είχαν αντιμετωπιστεί επιτυχώς με ομοιοπαθητική.
Με βάση τη συνολική του εικόνα, επιλέχθηκε το ομοιοπαθητικό φάρμακο Antimonium crudum.
Η ανταπόκριση ήταν άμεση: μέσα σε λίγες ημέρες οι βλάβες του δέρματος υποχώρησαν πλήρως και το πρόσωπο καθάρισε, χωρίς να χρειαστεί λήψη αντιβιοτικών.